در پروژه حاضر جداسازی ترکیبات آروماتیک (بنزن) از هیدروکربن های آلیفاتیک (هگزان و هپتان) با استفاده از مایع یونی 3- متیل -1- اکتیل ایمیدازولیوم سیانیت ([Omim] SCN) مورد بررسی قرار گرفت. داده های تعادلی مایع- مایع دو سیستم سه جزئی (بنزن+ هگزان+ مایع یونی) و (بنزن+ هپتان+ مایع یونی) در دمای 298.15 K و فشار اتمسفر به دست آمدند. میزان انتخاب پذیری و ضریب توزیع پذیری سیستم ها برای تعیین قابلیت حلال یونی در جداسازی آروماتیک ها از آلیفاتیک ها با استفاده از داده های خط رابط محاسبه گردید. ضریب توزیع پذیری به نوع آروماتیک سیستم بستگی دارد. در حالی که انتخاب پذیری سیستم هایی با زنجیره بلندتر بیشتر بوده است. میزان پیوستگی داده های خطوط رابط با استفاده از معادلات تجربی آفمر- توبیاس و هند مورد بررسی قرار گرفت. در نهایت نتایج آزمایشگاهی برای سیستم های سه جزئی همپوشانی خوبی را با مدل ترمودینامیکی NRTL از خود نشان دادند. داده های تعادلی گزارش شده در این کار، در گزارش های قبلی توسط سایر محققین ارائه نشده است.

برای مدتی طولانی در گذشته آب به عنوان ناخالصی ناخواسته نسبت به مایع های یونی خالص در نظر گرفته می شد، زیرا حضور مقدار کم آب ویژگی های مایع های یونی را تغییر زیادی می دهد. ولی در حال حاضر آب شریک بسیار مهمی برای مایع های یونی است، زیرا مخلوط مایع یونی آب یک راهبرد آسان برای کنترل و دستیابی به ویژگی های یگانه هر دوی آن ها است. به کارگیری این نوع از مخلوط های دوتایی همچنین امکان انجام کاربردهای گسترده ای را در زمینه های گوناگون فراهم می کند. در این کار، از شبیه سازی دینامیک مولکولی برای مطالعه ی جزئیات رفتار دینامیکی مخلوط دوتایی مایع یونی 1-بوتیل-3-متیل ایمیدازولیوم نیترات ([bmim][NO3]) با آب در کسر مولی های گوناگون استفاده شده است تا به تأثیر افزودن آب بر ویژگی های مایع یونی پی برده شود. دینامیک سامانه ها با محاسبه ی میانگین مربع جا به جایی و ضریب های خودنفوذی گونه ها مطالعه شد. حضور آب باعث افزایش چشمگیر ضریب های نفوذ یونی می شود. در مایع یونی خالص و محلول غلیظ مایع یونی، خودنفوذی کاتیون از آنیون بزرگ تر است؛ هر چند در مخلوط های دوتایی با کسر مولی آب بزرگ تر یا مساوی 25/0، آنیون ها تندتر از کاتیون ها نفوذ می کنند.

مایع یونی «اتیل آمونیوم پروپیونات» سنتز و با تکنیک های 1HNMR و IR شناسائی شد. این مایع یونی دارای هدایت یونی بالا می باشد. قطبیت بالای مایع یونی، آن را برای استفاده به عنوان حلال برای واکنش های مختلف مناسب می سازد. سنتز این مایع یونی با استفاده از مواد اولیه در دسترس و ارزان و با بهره بالا صورت می پذیرد. علاوه بر این، ویسکوزیته مناسب و پایداری دمائی بالا تا 150 °C مایع یونی «اتیل آمونیوم پروپیونات» را حلالی مناسب برای تولید در مقیاس صنعتی فراهم می آورد. وسیع بودن پنجره پتانسیل این مایع یونی موید این مطلب است که در واکنش های الکتروشیمیائی حلالی پایدار و مناسب می باشد. به علت برهمکنش های هیدروژنی و برهمکنش های ویژه حلال - حلال و حلال - حل شونده، این مایع یونی قادر به ایجاد برهمکنش با مواد مختلف و همچنین حل کردن آنها می باشد. اصل مقاله بصورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

در این تحقیق، عملکرد ترمواکونومیکی یک چرخه تبرید جذبی با استفاده از محلول آب-مایع یونی (1-اتیل، 3-متیل ایمیدازولیوم تری فلرو استیت) بررسی و با چرخه آب – لیتیوم برماید مقایسه شده است. برای این منظور، تحلیل ترمودینامیکی و ترمواکونومیکی جهت شبیه سازی سیستم بکار گرفته شده و تاثیر متغیرهای طراحی بر روی پارامترهای عملکردی مانند ضریب عملکرد، بازده اگزرژی، نسبت جریان جرمی محلول، سطح تبادل حرارت مبدل ها و هزینه جریان ها مطالعه شده است. خواص ترمودینامیکی هر دو مخلوط آب – مایع یونی و آب – لیتیوم برماید با استفاده از مدل غیر تصادفی دو مایع پیش بینی شده است. نتایج نشان داده است که سیستم دارای مایع یونی ضریب عملکرد و بازده اگزرژی پایینتری (0. 66 و 10. 15%) نسبت به سیستم آب-لیتیوم بروماید (0. 78 و 12%) دارد. همچنین کمترین سطح کلی مبدل های حرارتی و هزینه سالانه سیستم جذبی آب-مایع یونی (49 m2 و 4907 $/y) بیشتر از سیستم آب-لیتیوم بروماید (16 m2 و 3347 $/y) می باشد. با وجود عملکرد ضعیف تر سیستم های دارای مایع یونی، مزایای استفاده از آنها مانند عدم کریستالیزاسیون، فشار بخار پایین و تمایل به خوردگی ناچیز، این مایع ها را به گزینه مناسبی جهت جایگزینی در چرخه تبرید جذبی تبدیل کرده است.

در اینجا، نانوکامپوزیت SnO2-NiO از طریق روش هیدروترمال تهیه شد و با تکنیک های مختلف شامل پراش پرتو ایکس (XRD)، روبشی نشر میدانی میکروسکوپ الکترونی (FESEM) و طیف سنجی انرژی-پراکنده پرتو ایکس (EDS) مشخص شد. تصویر FESEM ذراتی را با اندازه در حدود 20 تا 130 نانومتر در قطر نشان داد. اکسیداسیون الکتروشیمیایی هیدروکلروتیازید (HCTZ) در الکترود خمیر کربن اصلاح شده با نانوکامپوزیت SnO2-NiO و مایع یونی (1-بوتیل-3-متیل ایمیدازولیوم هگزافلوئوروفسفات (BMIM-PF6)) (SnO2-NiO/IL/CPE) در بافر فسفات با (PB) pH 8، با استفاده از ولتامتری چرخه ای، ولتامتری روبش خطی، ولتامتری پالس تفاضلی و کرونوآمپرومتری ارزیابی شد. SnO2-NiO/IL/CPE رفتار الکتروکاتالیستی خوبی را نسبت به اکسیداسیون هیدروکلروتیازید نشان داد. جریانهای پیک آندی با غلظت HCTZ افزایش یافت و دو محدوده دینامیکی خطی را از 0.01 تا 0.1 میکرومولار و 0.1 تا 100 میکرومولار و حد تشخیص 0.002 میکرومولار (S/N = 5) تحت شرایط بهینه نشان داد. حسگر الکتروشیمیایی معرفی شده برای تعیین HCTZ در فرمولاسیون دارویی و نمونه بیولوژیکی مورد استفاده قرار گرفت.

کاربرد سیستم مائی مایسلی مخلوط شامل سدیم دودسیل سولفات (SDS) و پلی اکسی اتیلن (23) دودکانول (Brij-35) به عنوان فاز متحرک در کروماتوگرافی مایع فاز معکوس مطالعه شد. دسته ای از کلروفنولها به عنوان مخلوط آزمایشی مورد استفاده قرار گرفتند. ارزیابی اثر افزایش اصلاحگر آلی بر کارایی نشان داد که استفاده از غلظتهای کمی از افزودنیهای آلی، کارایی را در فاز متحرک مایسلی مخلوط SDS/Brij-35 بهبود می بخشد. اثرات غلظت پروپانول، غلظت کل سورفاکتانت و pH بر بازداری و گزینش پذیری نیز مورد ارزیابی قرار گرفت و نشان داده شد که بین LnK′ و کسر حجمی پروپانول در گستره 10-0 درصد، رابطه ای خطی وجود دارد. همچنین کاهش منظمی در بازداری نمونه ها به صورت تابعی از غلظت سورفاکتانت مشاهده گردید. نتایج نشان دادند که قدرت شویش با کاهش pH فاز متحرک افزایش می یابد. همچنین با افزایش قدرت شویش تغییر در گزینش پذیری کروماتوگرافی مشاهده گردید.

از آغاز انقلاب گرافن در سال 2004، این ماده توجه زیادی را به خود جلب کرده است و ویژگی های فیزیک و شیمیایی منحصر به فرد آن، امیدهای بسیاری برای استفاده از این ماده در زمینه های مختلف به وجود آورده است. همچنین نانوذرات مغناطیسی که به سادگی توسط یک آهن ربا از محیط جدا می شوند، راهکار جدیدی در حذف آلاینده ها به حساب می آیند. در این تحقیق، مزایای آهن گرافن با جداسازی آسان نانوذرات مغناطیسی ترکیب شده و پس از عامل دار شدن با مایع یونی، از نانوکامپوزیت مغناطیسی گرافنی حاصل به منظور گوگردزدایی از بنزین استفاده شد. ساختار نانو کامپوزیت تهیه شده با دستگاه های مختلف بررسی گردیده و عوامل موثر بر فرآیند گوگردزدایی بهینه شد. مطالعات سینتیکی و ترمودینامیکی به منظور بررسی مکانیسم حذف انجام گرفت. نتایج نشان داد که تحت شرایط بهینه، 58% تیوفن طی20 min  حذف می شود و با تکرار مراحل حذف تا چهار مرتبه می توان به گوگردزدایی عمیق رسید. بررسی داده های ترمودینامیکی جذب نشان داد که جذب سطحی از مدل لانگمویر تبعیت می کند. بنابراین، جذب بر تک لایه ای از سطح همگن نانوکامپوزیت صورت می گیرد. حداکثر ظرفیت جذب mg 113 تیوفن به ازای1 gr  نانوکامپوزیت محاسبه شد.